Dzień: [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
Tu jest inaczej | Zabytki czasów minionych | Czas na niepodległość | | |
Do Ałmat dojeżdżamy bladym świtem. Mamy zarezerwowany nocleg w hostelu... Zanieść tam rzeczy i trochę odpocząć po ciężkiej nocy może uda się nam zostać mimo porannej pory. Pokoik jest w hotelu bardzo byle jaki. Na szczęście nie wyrzucają nas i możemy się położyć na wyrkach. Potem spacer po mieście. Chociaż jestem tu po raz trzeci, to właściwie nie znam miasta. Przyjeżdżałem przez nie w sierpniu 2005 roku, lecz wówczas niewiele było widać z okien miejskiego autobusu. Tym razem zapoznam się z nim dokładniej.
Zostawiamy bety w hostelu i idziemy od razu zwiedzać Ałmaty. Największe miasto Kazachstanu tętni życiem, ale podobnie jak w Samarkandzie i Bucharze niezbyt tu wielu turystów. Przynajmniej tych łatwiej rozpoznawalnych: z Europy lub z Dalekiego Wschodu. Panuje tu zupełnie inna moda niż Uzbekistanie. Kobiety nie noszą już kwiecistych sukien, ubierają się bardziej po europejsku. A co najważniejsze, wiele dziewcząt nosi mini-sukienki i mini-spódnice ledwo zakrywające im tyłek. Spotykamy wiele kobiet w krótkich spodenkach i nawet starsze kobiety noszą sukienki ponad kolano. Tradycję podtrzymują jedynie starsi mieszkańcy byłej stolicy: często spotykanym widokiem są charakterystyczne czapeczki. Oglądamy również wystawy. Ja z zawodowej ciekawości oglądam obuwie. Oczywiście większość to importowane obuwie z sąsiednich Chin lub Dalekiego Wschodu, natomiast wzory i modele nie odstają od tych, które są obecne na polskim rynku.
Widać tu również w szerszym zakresie niż pozostałych trzech republikach wpływy rosyjskie. Imperium rosyjskie stopniowo wchłonęło Kazachstan w XVIII i XIX wieku. Ten okres historii znalazł odzwierciedlenie w architekturze i w powszechnie rozumianym języku rosyjskim. Ta architektura to przede wszystkim kościoły prawosławne i wznoszone od początku XX wieku budynki rządowe i użyteczności publicznej.
Niedaleko stąd znajduje się Sobór Wniebowstąpienia Pańskiego (Вознесенск кафедралы шіркеуі) remontowany od bardzo wielu lat, są także pałacyki w parkach wybudowane w stylu wyraźnie rosyjskim, czy też wręcz radzieckim ze ścianami w pastelowych kolorach.
Przy skrzyżowaniu ulic Setpajewa i Bajsejtowa, a właściwie na dużym placu Republiki (Республика алаңы) czyli Niepodległości (Тәуелсіздік алаңы), znajduje się Pomnik Niepodległości (Тәуелсіздік монументі) znany również pod nawą Statuy Złotego Wojownika. Monument upamiętnia niepodległość Kazachstanu, tożsamość jego mieszkańców oraz rolę Ałmaty jako stolicy kraju do 1997 roku. Na szczycie 28-metrowej kolumny pokrytej symbolami narodowymi ustawiono 6-metrowy posąg „Złotego Człowieka” – wojownika Saka, inspirowany odkryciem archeologicznym z 1969 roku (bogato złoconego pochówku z II–III w. p.n.e.). Wojownik stoi na Ak-barsie (Ак Барс) – uskrzydlonym irbisie śnieżnym (wg innych – panterze lub leopardzie), symbolu kazachskim i tatarskim a tak naprawdę pochodzącym od Bułgarów Nadwołżańskich. Kolumna otoczona jest 180-metrową kompozycją rzeźbiarską przedstawiającą historię Kazachstanu. U jej podstawy znajdują się alegoryczne figury „Mędrca Nieba”, „Matki Ziemi” oraz dwojga dzieci na źrebiętach, symbolizujące rodzinę, młodość i przyszłość państwa. Na kolumnie umieszczono napisy upamiętniające proklamację suwerenności (1990) i niepodległości (1991) Kazachstanu.
Wokół stele w układzie podkowy rozmieszczono 10 płaskorzeźb ukazujących ważne etapy historii kraju. Liczba dziesięć ma symbolizować dobrobyt, siłę i pomyślność. W tle – okazały budynek siedziby władz miasta (Қазақстан Президентінің Резиденциясы)
To, co zwraca uwagę wszystkich przyjezdnych, to bliskość gór, które są widoczne z każdego odsłoniętego miejsca w Ałmatach. Ośnieżone nawet latem góry stanowią bardzo charakterystyczny akcent w mieście.