Oto moja kwintesencja Indii: kolorowa kupa śmieci.
Lot odbył się bezproblemowo, zanim pomknęliśmy przez czarną jak smoła przestrzeń nad Pakistanem, samolot wykręcił kilka zakrętów nad roziskrzonym New Delhi, później trochę podrzemaliśmy, o świcie nad Adriatykiem powitało nas ostre słońce, na lotnisku w Mediolanie pośmiałem się z opowieści polskiego pilota wracającego do kraju z częścią grupy. Zabawny, napuszony facet. A potem już Alpy i wyłaniający się spod chmur Kraków...
Był to dla mnie najtrudniejszy tramping od lat. Jestem przyzwyczajony do prymitywnych warunków, brudu i zmęczenia po drodze, lecz tym razem było naprawdę ciężko. Użeranie się z rikszarzami, sprzedawcami, brud, śmieci, odchody i zapachy ludzkie oraz zwierzęce na każdym kroku były trudne do zniesienia. Oczywiście Indie i Nepal zachwyciły swymi zabytkami, urzekły kolorami, przyrodą, różnorodnością religijną (odwiedziliśmy świątynie hinduistyczne, dżinijskie, buddyjskie, lamajskie, sikhijskie, katolickie, protestanckie, muzułmańskie i bahajską), różnymi obrzędami, których byliśmy świadkami i uczestnikami, widokami najwyższych szczytów świata – Kanczendżongi, Mt. Everestu, Lotse, Annapurny, wreszcie kuchnią indyjska – to wszystko było arcyciekawe.
Od strony finansowej był to kolejny tani wyjazd – 1000 zł wydane na miejscu – pominąłem naturalnie koszt biletu lotniczego, jak również koszt pamiątek i prezentów). Na miejscu wydawaliśmy 11 USD/osobodzień (bez pamiątek i prezentów).
Trudno powiedzieć, ile kilometrów przejechaliśmy, na pewno bardzo się umęczyliśmy, pokonaliśmy dwukrotnie większą trasę niż na typowych miesięcznych wyjazdach. Jednak warto było.
