Dzień: [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32]
Drapie mnie w gardle | W dżinijskiej świątyni | 108 rzeźb XXIII tirthankary | O haveli, która chciała być wyższa niż pałac | Hindus się żeni! | Noc na hotelowym dachu
Zaspaliśmy. Podobno budzik dzwonił, ja go jednak nie słyszałem. Drapie mnie w gardle po wczorajszej mrożonej pepsi. Oprócz codziennej kawki wypijam więc polski rosołek.
Idziemy najpierw do dżinijskiej świątyni Rikhabdev otwartej dla turystów między 7:00 rano a południem. Podobnie jak przedwczorajsza świątynia w Amber – ta również jest niewielka. Wewnątrz, pośrodku znajduje się garbhagriha (sanctum sanctorum) – malutkie pomieszczenie dla Buddy, przed nim, w antrali – pomiędzy rzeźbionymi kolumnami ustawiony jest mini-stoliczek z kadzidełkami i obowiązkową skarbonką na datki. Każda kolumna ozdobiona jest z czterech stron postaciami przedstawiającymi bogów i boginie. W głównej części świątyni, w mandapie, stoi grupa kolorowo ubranych kobiet. Podeszły właśnie do bocznego ołtarzyka ozdobionego frędzlami i lusterkami. Modlą się, głaszczą marmurowe elementy ołtarza, kłaniają się, coś tam przyśpiewują...
Spacerujemy sobie po owej galeryjce oglądając posągi, lecz wzrok przyciągają przede wszystkim rzeźby pokrywające wewnętrzną świątynię. Ileż tu postaci w najróżniejszych pozach, ileż tu pięknych półnagich kobiet z idealnie krągłymi piersiami!
Dwie kolejne świątynie Parsanath i Sambhavanth dostępne są dla turystów dopiero od 11:00, idziemy więc do hinduistycznej świątyni Laxminath. By się tam dostać, wracamy na plac przed pałacem-muzeum i skręcamy w sąsiednią uliczkę. W niewielkiej świątyni również obowiązuje brak obuwia i... skórzanych pasków. Wnętrza są niesamowicie barwne i pełne wschodniego przepychu. Siadam w kąciku i przyglądam się modlącym hindusom.
Opuszczamy fort i idziemy jeszcze raz do pałacu Mandir. Cena wstępu jest umiarkowana, plączemy się po kilku salach, trochę tu ładnych luster, obrazów przedstawiających pola bitewne, są także portrety maharadżów. Co ciekawe, portrety są dwóch rodzajów, en face i z profilu, w pewnym okresie nastąpiła zmiana stylu.
W drodze do hotelu zahaczamy o kolejne, trzecie już haveli. Salim Singh ki Haveli jest chyba najmniej atrakcyjne, ale ma ciekawą historię. Miał to być najwyższy budynek w Jaisalmerze, architekt zaprojektował dwie podziemne kondygnacje, w których znajdowały się cysterny na wodę noszoną ponoć przez kobiety z odległych ujęć. Budowa postępowała szybko, lecz, gdy maharadża odkrył, że haveli zrówna się wysokością z jego pałacem – kazał rozebrać ostatnie dwa piętra.
Nasz hotelik jest z gatunku "dla Hindusów", znajduje się przy bazarowej hałaśliwej ulicy. Wybieramy pokój na dachu, małej nadbudówce. Z tego miejsca roztacza się fantastyczny widok na fort zbudowany na 125-metrowej skale. Mimo zmęczenia ruszamy na krótki rekonesans. Ulica, przy której mieszkamy, to długi ciąg sklepów z tekstyliami. Ileż tu materiałów, szali, sari! Półki uginają się od bel kolorowych tkanin, wystawy kuszą wyszukanymi wzorami sari i sukni, sklepikarze rozrzucają przed klientami stosy mięciutkich jedwabnych lub wykonanych z paszminy chust. Trudno się jednak Europejczykowi zdecydować, indyjskie wyroby mają zbyt dużo krzykliwych kolorów, zbyt dużo cekinów, złotych lamówek i naszytych koronek.
