Kornel: moje podróże - Strona startowa
Dzień: [0] [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11]
Smutek i gorycz | Cergowa: wspaniała góra | Tylko mi sieci brak | Szukam śladów ciotki
Rymanów Zdrój 6:30 – Iwonicz Zdrój 8:20 – Cergowa 11:15 – Nowa Wieś 12:10-12:20 – Chyrowa – Chyrowa Wieś 15:20 – Dania – Polana – Kąty 18:30
Dziś wyjątkowo późno wychodzę na szlak: 6:30. Ale nie przejmuję się tym. Zamierzam dojść do Kątów, to około 12 godzin drogi. Za Kątami zaczyna się Magurski Park Narodowy, kolejny "ludzki" nocleg miałbym dopiero w Bartnem, siedem godzin dalej.
Idę lasem, który znam od najwcześniejszego dzieciństwa. Z goryczą obserwuję zmiany i spustoszenia dokonane ludzką ręką. Gąszcz, który był kiedyś nie do przebycia, zamienił się w plątaninę dróg wyharatanych przez ciągniki. Kiedyś ten uzdrowiskowy las z gęstym podszyciem zdawał się być dżunglą. Dziś – oszpecony i przerzedzony – jest goły i niemal martwy. Jest dla mnie czymś zupełnie niezrozumiałym, że władze Rymanowa dopuściły do takiej degradacji obszaru, który należało chronić.
Jeszcze Glorietka i już jestem w Iwoniczu Zdroju. Uzdrowisko wygląda na uśpione, choć przecież już po ósmej. Najwyraźniej kuracjusze i wczasowicze wstają później niż ja. Mijam zabytkowe już centrum z łazienkami i pijalnią. Ależ ja mam szczęście, że "mój" jest Rymanów a nie Iwonicz! Nigdy nie lubiłem wody zdrojowej w Iwoniczu, tę rymanowską – mogę pić bez ograniczeń. Szczególnie ukochałem "Tytusa". Śmieję się zwykle, widząc zdumione miny innych, gdy wypijam kolejno pięć czy siedem szklanek wody zdrojowej. Kwestia przyzwyczajenia.
Wąską asfaltową drogą schodzę do centrum Lubatowej. Mijam neogotycki kościół i robię drobne zakupy w sklepikach. Skręcam w prawo obok dużej szkoły, droga wyprowadza mnie na wzgórze za wsią. A oto i Cergowa! Oddalona stąd o godzinę drogi, dumnie wyrasta ponad okolicę. Często mówi się o wyjątkowości Cergowej. A to za sprawą charakterystycznej wielbłądziej sylwetki, którą najlepiej obserwuje się od południa – z drogi na Barwinek, spod Piotrusia. Moje pierwsze i jak dotąd jedyne, spotkanie z tą samotną górą odbyło się pod koniec lat siedemdziesiątych. Wybrałem się wtedy – nastoletni chłopak – ze swym młodszym kuzynem i jego kolegą. Ośmiogodzinna wycieczka z Rymanowa Zdroju była dla nas wielkim wydarzeniem. Dziś góra nie budzi we mnie takich emocji, chociaż zaciekawia: ponoć liczba odkrytych jaskiń i szczelin na stokach Cergowej wzrosła w ostatnich latach do kilkudziesięciu.
A oto i najwyższy zachodni wierzchołek (716 m n.p.m). Pod krzyżem spotykam trójkę gimnazjalistów, którzy najwyraźniej urwali się z lekcji. Wpisuję się do zeszytu umieszczonego w blaszanej skrzynce. Schodzę ku Nowej Wsi, a w prześwitach między drzewami widzę pasmo graniczne nad Barwinkiem, Piotrusia i wzgórza za Trzcianką. Im bliżej wsi, tym bardziej narasta hałas z kamieniołomu zlokalizowanego po przeciwnej stronie dukielskiej szosy. Ależ życie mają tu mieszkańcy! Współczuję.
Przekraczam Jasiołkę i zmierzam ku pustelni św. Jana z Dukli. Zabawne, ale nigdy tam nie byłem – mimo że kilka razy przejeżdżałem na rowerze w pobliżu. Dziś będzie okazja. Pół godziny później jestem na miejscu. Jednoizbowy domek ze skromnym wyposażeniem. Właściwie mógłbym tu pomieszkać, gdyby tylko podłączyli mi sieć. Obok kościółek i pielgrzymkowa grupka z plecakami. Bardzo zajęci swoimi sprawami ;-)
Droga na szczyt Chyrowej nie jest zbyt interesująca. Góra-dół, góra-dół. Ciężko nawet się zorientować, gdzie jest szczyt. Na szczęście – trzy godziny od Nowej Wsi – opuszczam las dochodząc do wsi Chyrowa. Mijam XVIII-wieczną cerkiew, kilometr wzdłuż szosy i skręcam na zachód tuż przy agroturystyce (30 zł, niepoważne). Przede mną nieco ponad trzy godziny drogi do Kątów (tabliczka PTTK, jak zwykle przy miejscu noclegowym, zawyża czas; obrzydliwość).
Wspinam się początkowo zboczem "międzynarodowego" szczytu Danii, później ścieżka wyprowadza mnie na grzbiet Polany (650 m n.p.m.). Zrobiło się pochmurno i jakoś tak smutno. Na dodatek trafiam na ścinkę drzew, znikają znaki i kilka minut muszę poświęcić na odnalezienie dalszej drogi. Jeszcze jedna górka – Łazy i obniżam się ku Kątom. Mijam z prawej nadajnik radiowy i idę polami w stronę krzyża popełniając tym samym błąd. Szlak bowiem zbiega w lewo, przed dojściem do krzyża i wieży widokowej.
Wejście na wieżę "tylko w towarzystwie osoby uprawnionej". He he, gdybym miał więcej sił to bym wlazł i bez uprawnień. Ale po co? Wszystko widać i stąd!
Po zejściu z Mogiły, szlak wiedzie przez Suchą Górę. Dawniej las rozbrzmiewał dziwnymi dźwiękami: szuraniem, skrzypieniem, piskami. Przez ścieżkę przebiegały stalowe liny, które, poruszając się rytmicznie, napędzały poprzez system kół i przekładni pompy szybów naftowych. Wydobyta ropa spływała rurami do wielkich zbiorników w dolinie Klimkówki. Dziś te instalacje zostały w większości zdemontowane lub rozkradzione. Ale ropa wciąż tu jest – cały czas pracuje szyb zbudowany w latach osiemdziesiątych, zaś w górnej części Klimkówki buduje się kolejne. 
Asfaltową a później polną drogą podchodzę do lasu. Tu, gdzieś na stokach Cergowej, jest rezerwat cisów, ale z pewnością nie będę go szukać. Droga początkowo wznosi się łagodnie, później prowadzi ostro do góry. Pomiędzy drzewami wyrastają piaskowcowe skałki, może i one kryją jakieś tajemnice? W dobrym tempie wychodzę na grzbiet. Wokół przepiękny bukowo-grabowy grąd. Północne stoki opadają tak stromo, że czubki drzew poniżej wydają się być na wyciągnięcie ręki. Piękna góra. 
