Dzień: [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7]
Ruszamy szlakiem w góry | A co to za dziwne drzewo? | |
Dziś wybieramy się na górską wycieczkę. Madera pokryta jest z siecią szlaków, jednak moje nabyte lenistwo nie zachęciło mnie do ich dokładnego przestudiowania. W pobliżu naszej wioski znajduje się Pico Ruivo – najwyższy szczyt wyspy o wysokości 1862 m n.p.m. Jednakże już przed wyjazdem zrezygnowaliśmy z jego zdobywania. Może gdybym był tu sam i miał nieco więcej czasu wybrałbym się na całodniowy trek. Z drugiej strony musimy dostosować swoją trasę do lokalizacji naszych noclegów. W okolicy znajdują się co najmniej dwa szlaki turystyczne i, jak wynika z mapy, prowadzą one dość atrakcyjną trasą.
Rano po śniadaniu ruszamy w górę doliny. Pół godziny później, za tablicą informacyjną, skręcamy z głównej drogi na ścieżkę przekraczającą potok i mozolnie wspinamy się na prawe (orogr.) zbocze doliny. Sporo tu sadów i niewielkich ogródków warzywnych i tylko można mieć podziw dla tych mieszkańców, którzy stopniowo zagospodarowywali te zbocza, wyrównując miejsce pod uprawy i tworząc szereg, nieco pochyłych tarasów.
Wkrótce wejdziemy w las. Ale zanim to się stanie, przystajemy i ogarniamy wzrokiem zieloną dolinę poniżej. Jest naprawdę bardzo malownicza. Grzbiety gór są poszarpane, skaliste z turniami i iglicami. Poniżej grzbietu widoczne są urwiska sięgające w wielu miejscach kilkuset metrów wysokości. Z tej perspektywy wydają się niedostępne. Szkoda tylko, że wciąż utrzymuje się poranna mgła, zwłaszcza w wyższych partiach gór.
Ścieżka zagłębia się w las, staje się coraz węższa. Wciąż jednak spotykamy oznakowania, poruszamy się nią pewnie. Las jest liściasty a drzewa mają gładką korę, która płatami odpada, zaścielając ścieżkę i ziemię wokół.
– Coś okropnego! – komentuję – Dlaczego ten las nie jest posprzątany?!
Pod nogami wśród wyschniętych podłużnych liści i pasków kory dostrzegam liczne zdrewniałe owoce.
– Przecież ja znam to drzewo – mówię, podnosząc kilka "żołędzi".
– To znaczy?
– To eukaliptus!
Po raz pierwszy widziałem to drzewo w Nowej Zelandii, stamtąd przywiozłem również garść tych miniaturowych zdrewnianych owoców, lecz dopiero w domu zorientowałem się, że są to nasiona eukaliptusa.
– Popatrz, mają pięć nacięć na powierzchni, ale zdarzają się cztery lub trzy – tłumaczę, pokazując na dłoni owoce.
– Albo sześć! – wykrzykuje Renata, podnosząc z ziemi kolejny okaz.
– Ciekawe, czy są jeszcze jakieś inne przypadki – zastanawiam się i ruszam dalej ze wzrokiem utkwionym pod nogami.
Reszta dnia